Οι φωτογραφίες αποκαλύπτουν την κληρονομιά της φωτογραφίας της Λατινικής Αμερικής στις Ηνωμένες Πολιτείες

Louis Carlos Bernal, πνευματικά δικαιώματα 2019 Lisa Bernal Brethour και Katrina Bernal

Two Women, Douglas, Arizona, 1979

Η Ελίζαμπεθ Φέρρερ είναι επικεφαλής επιμελήτρια στο BRIC, έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό τεχνών και μέσων στο Μπρούκλιν. Είναι επίσης η συγγραφέας του Φωτογραφία Latinx στις Ηνωμένες Πολιτείες: Μια οπτική ιστορία Το Η οικογένεια του Ferrer είναι Μεξικανοαμερικανίδα και γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Λος Άντζελες. Αγαπούσε την τέχνη ως παιδί και μεγάλωνε κατά την άνοδο του Κίνημα πολιτικών δικαιωμάτων Chicano , είδε πώς η ζωή διαμόρφωσε την τέχνη από πρώτο χέρι. Ένα από τα πράγματα που θυμήθηκα να βλέπω όταν ήμουν στο δημοτικό ήταν οι τοιχογραφίες που ανέβαιναν στη γειτονιά. Δεν είχα μεγάλη πρόσβαση σε μουσεία όταν ήμουν παιδί, αλλά σίγουρα το είδα και είδα τον τρόπο με τον οποίο η τέχνη μπορεί να χρησιμοποιηθεί για κοινωνικές αλλαγές και για την κοινότητα.

Έφερε αυτή την ιδέα της τέχνης για κοινωνικές αλλαγές μαζί της στο σχολείο και στην καριέρα της ως νεαρή επιμελήτρια και πρωταθλήτρια για την τέχνη του Μεξικού και της Λατινικής Αμερικής. Μιλήσαμε μαζί της για το πώς η ανακάλυψη των μη αναγνωρισμένων φωτογράφων Latinx ως νεαρή γυναίκα οδήγησε σε μια πλατφόρμα για εκείνη και τους ίδιους τους καλλιτέχνες.



Max Aguilera Hellwig, ευγενική προσφορά του καλλιτέχνη

«Οι εραστές», χωρίς ημερομηνία

Πώς σας ενδιέφερε η φωτογραφία;

Έτρεξα προς τη φωτογραφία στο γυμνάσιο και άρχισα να τραβάω πολλές φωτογραφίες. Πήγα στο Wellesley για την ιστορία της τέχνης και μετά στην Columbia. Όταν σπούδαζα ιστορία τέχνης, υπήρχαν πολύ λίγα από την τέχνη Latinx, την τέχνη Chicanx ή την τέχνη του Μεξικού, κάτι που με ενδιέφερε πολύ. Όταν μετακόμισα στη Νέα Υόρκη και άρχισα να δουλεύω με τη σύγχρονη τέχνη, άρχισα να ενδιαφέρομαι πολύ για την καλλιτεχνική σκηνή και άρχισα να ταξιδεύω στην Πόλη του Μεξικού. Άρχισα να γνωρίζω καλλιτέχνες εκεί και επιμελήθηκα μια σειρά εκθέσεων για την τέχνη και τη φωτογραφία του Μεξικού για χώρους στις ΗΠΑ, από τη δεκαετία του 1990. Λατρεύω τη μεξικανική φωτογραφία και εξακολουθώ να την ακολουθώ, αλλά άρχισα να συνειδητοποιώ ότι υπήρχαν φωτογράφοι Latinx πιο κοντά στο σπίτι για να κάνουν σημαντικές δουλειές. Ξεκίνησα να συνεργάζομαι με μια οργάνωση που ονομάζεται En Foco στη Νέα Υόρκη, η οποία ιδρύθηκε τη δεκαετία του 1970 από μια ομάδα φωτογράφων Nuyorican. Μέσω του En Foco έμαθα πολλούς φωτογράφους Latinx στις ΗΠΑ που, σε γενικές γραμμές, αποκλείονταν από τον λόγο στο μέσο. Το έργο τους αποκλείεται σε μεγάλο βαθμό από συλλογές μουσείων, δεν εμφανίστηκαν σε μεγάλες εκθέσεις αμερικανικής φωτογραφίας ούτε σε γκαλερί φωτογραφιών. Υπήρχε πολύ μικρή ορατότητα για αυτούς τους φωτογράφους. Αποφάσισα να εργαστώ σε αυτό το βιβλίο για να αντιμετωπίσω αυτό το κενό στον τρόπο με τον οποίο γίνεται κατανοητή η ιστορία της αμερικανικής φωτογραφίας.

Τι σας ξεχώρισε κατά τη διάρκεια της δουλειάς σας με τη μεξικανική φωτογραφία;

Πήγα στο Μεξικό ως νέος επιμελητής, νομίζοντας ότι θα επιμεληθώ μια έκθεση σύγχρονων Μεξικανών καλλιτεχνών που θα έβλεπε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Wasμουν αρκετά πράσινος. Δεν ήξερα πραγματικά ανθρώπους εκεί, αλλά άρχισα να πηγαίνω στις γκαλερί. Υπήρχε μια γκαλερί που είχε μια ατομική έκθεση φωτογραφιών από Λουλούδι Garduño , και ήταν αυτή η νέα, ανερχόμενη παραδοσιακή φωτογράφος, πολύ στο σχολείο μιας μοντερνιστικής, ασπρόμαυρης φωτογραφίας που ήταν πολύ ισχυρή στο Μεξικό για μεγάλο μέρος του 20ού αιώνα. Είναι πολύ ποιητικό. Με εντυπωσίασε η φωτογραφία της και αγόρασα μια φωτογραφία από την παράσταση.

Chuck Ramirez, ευγενική προσφορά του Estate of Chuck Ramirez.

«Ημέρα των Νεκρών», από τοΕφτά μέρεςσειρά, 2003

Ένιωσες ότι έπρεπε να παλέψεις για να πάρεις μουσεία ή γκαλερί στις Ηνωμένες Πολιτείες για να αναγνωρίσουν αυτό το έργο;

Νωρίτερα στην καριέρα μου, είχα την τύχη ότι υπήρχε έντονο ενδιαφέρον στις Ηνωμένες Πολιτείες για την τέχνη του Μεξικού. Η Πεντηκοστή Εποχή του Columbus συνέβη το 1992, είχα συμμετάσχει επίσης σε μια μεγάλη έκθεση του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης, όπου ήμουν συν-συντάκτης ενός καταλόγου για μια έκθεση υπερπαραγωγής, Λατινοαμερικανική τέχνη του εικοστού αιώνα ΤοΒασικά κάθε μουσείο ήθελε μια παράσταση μεξικάνικης τέχνης ή τέχνης της Λατινικής Αμερικής. Μουν τυχερός, ήταν το σωστό μέρος τη σωστή στιγμή και ήμουν σε θέση να κάνω πολλές εκθέσεις και έργα. Αλλά υπήρχε πολύ μικρότερο ενδιαφέρον για την τέχνη και τη φωτογραφία των Λατίνων εκείνη την εποχή. που πήρε πολύ χρόνο. Το ενδιαφέρον δεν ήταν τόσο έντονο και αυτό πήρε πολύ χρόνο. Σίγουρα τα τελευταία χρόνια υπάρχει ένα αυξανόμενο ενδιαφέρον για την αφροαμερικανική τέχνη και, σε κάποιο βαθμό, και για την τέχνη της Λατινικής. Οι άνθρωποι έχουν αρχίσει να συνειδητοποιούν αυτό το χάσμα μεταξύ αυτού που γνωρίζουν και αυτού που δεν γνωρίζουν, και υπάρχει μια δίψα για γνώση όλων των πραγμάτων Latinx.

Το En Foco ξεκίνησε από μια ομάδα Πορτορικάνων φωτογράφων το 1974 που αντιμετώπιζαν τα ίδια προβλήματα με ορατότητα. Χτυπούσαν πόρτες αλλά δεν έπαιρναν εργασίες από τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης. Και σίγουρα δεν έπαιρναν τη δουλειά τους σε μουσεία, αλλά είδαν λευκούς φωτογράφους. Μια εξαιρετική περίπτωση είναι ο Bruce Davidson, του οποίου το βιβλίοEast 100th Street,η τεκμηρίωση ενός φτωχού μπλοκ στο Χάρλεμ, δημοσιεύτηκε όταν την ίδια στιγμή υπήρχαν αφροαμερικανοί φωτογράφοι που κάλυπταν αυτήν ακριβώς την κοινότητα. Το ίδιο συνέβαινε και στο Ανατολικό Λος Άντζελες, όπου μεγάλωσα. Κατά τη διάρκεια της εποχής των πολιτικών δικαιωμάτων του 1960, υπήρξαν πολλές διαμαρτυρίες και διαδηλώσεις, μαζί με μια προσπάθεια για εθνική υπερηφάνεια και μεγαλύτερη πολιτική συνείδηση ​​μεταξύ των Λατίνων. Και ξέρετε, τα περιοδικά κάλυπταν πολλές από αυτές τις διαδηλώσεις, αλλά έστελναν φωτογράφους Magnum σε αυτές τις γειτονιές. Οι ντόπιοι φωτογράφοι που περνούσαν τη ζωή τους μέρα με τη μέρα φωτογραφίζοντας αυτές τις κοινότητες κάλυπταν επίσης αυτά τα πράγματα, αλλά η δουλειά τους δεν φαινόταν σε εθνικό επίπεδο.

Όταν ασχολήθηκα με το En Foco τη δεκαετία του 1990, ήταν πολύ δραστήριοι και διοργάνωναν εκθέσεις, δίνοντας στους φωτογράφους υποτροφίες για να κάνουν νέες δουλειές, δημοσιεύοντας το περιοδικό Nueva Luz. Όσο σημαντικό και αν είναι το En Foco, δεν είναι ακόμα mainstream. Η απόκτηση αυτής της κύριας κάλυψης εξακολουθεί να είναι μια μεγάλη πρόκληση. Ελπίζω ότι το βιβλίο μου βοηθά τους φωτογράφους να έχουν μεγάλη έκθεση, αλλά είναι μόνο η αρχή.

Πολλοί από αυτούς τους φωτογράφους στο βιβλίο θα πρέπει να έχουν μια μονογραφία γραμμένη για αυτούς, θα πρέπει να έχουν ατομικές εκθέσεις. Πολλοί από αυτούς τους φωτογράφους είναι αρκετά επιτυχημένοι, αλλά μεγάλη αίγλη που έχει συσχετιστεί με τη λατινοαμερικανική τέχνη και έχει υιοθετηθεί από μεγάλα ιδρύματα όπως το MoMA, κάτι που δεν συνέβη στους φωτογράφους Latinx.

David Gonzalez, ευγενική προσφορά του καλλιτέχνη

«Χορευτές, Μότ Χέιβεν», Αύγουστος 1979

Πολλοί οργανισμοί υπάρχουν σήμερα για να συνδέσουν τα mainstream μέσα με λιγότερο γνωστούς φωτογράφους, το Diversify Photo και το Indigenous Photo έρχονται στο μυαλό. Μπορείτε να δείτε τη διαφορά τα τελευταία χρόνια;

Νομίζω ότι έχει αλλάξει πολύ καθώς περάσαμε από την έμφαση στην εκτύπωση στο ψηφιακό. Αυτό ήταν μια τεράστια αλλαγή. Στην εκτύπωση, υπήρχε πάντα ένας θυρωρός. Υπήρχαν μικρότερες εκδόσεις όπωςΝέο φως, αλλά αυτό δεν θα μπορούσε ποτέ να ανταγωνιστεί τα γυαλιστερά mainstream δημοσιεύματα.

Μόλις ανοίξει ο ψηφιακός χώρος, με τον πολλαπλασιασμό των διαδικτυακών ειδησεογραφικών ιστότοπων και ιστολογίων, ένας οργανισμός, για παράδειγμα, αφιερωμένος στα δικαιώματα των ιθαγενών, είναι πιο πιθανό να προσλάβει έναν ιθαγενή φωτογράφο που ίσως ζει σε αυτήν την κοινότητα ή έχει μακροχρόνια κατοικία εκείνη την κοινότητα. Φυσικά, η άλλη τεράστια αλλαγή είναι η άνοδος των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και πολλοί από τους φωτογράφους, ακόμη και οι παλαιότεροι, έχουν ροές στο Instagram και μπορούν να το χρησιμοποιήσουν ως πλατφόρμα χωρίς θυρωρό, χωρίς φίλτρο, για να παρουσιάσουν τη δουλειά τους.

Ένα πράγμα που με ανησυχεί πάντα όσον αφορά την προβολή αυτών των φωτογράφων είναι η αγορά φωτογραφίας. Υπάρχουν αρκετοί Μεξικανοί φωτογράφοι, φιγούρες όπως Μανουέλ Αλβάρεζ Μπράβο ή Graciela Iturbide, που έχουν ισχυρή αγορά, τη δουλειά των οποίων βλέπετε σε εμπορικές γκαλερί. Αλλά οι φωτογράφοι Latinx αποκλείονται σε μεγάλο βαθμό από τις εμπορικές γκαλερί, υπάρχουν μόνο λίγοι. Ειδικά για τους φωτογράφους που εμφανίστηκαν στη δεκαετία του 1980 και του 1990, αυτό δεν ήταν μέρος της εμπειρίας τους. Ableταν σε θέση να ζήσουν με τη διδασκαλία ή τη λήψη επιχορηγήσεων, αλλά όχι με την πώληση της εργασίας τους. Το θέμα της γκαλερί είναι σημαντικό γιατί ένας καλός γκαλερίστας θα είναι το άτομο που θα σας βοηθήσει να πάρετε τις εκθέσεις του μουσείου, που θα σας βοηθήσει να τοποθετήσετε το έργο σε μόνιμες συλλογές. Ο αποκλεισμός του έργου Latinx από τις γκαλερί και από αυτές τις πτυχές της εμπορικής φωτογραφίας είναι κάτι που εμποδίζει την ικανότητά τους να έχουν μακροχρόνια, διαρκή παρουσία του έργου τους. Όταν πεθαίνουν οι καλλιτέχνες, τι συμβαίνει με αυτά τα σώματα δουλειάς; Τι θα συμβεί αν αυτό το έργο δεν εκτιμηθεί από εμπορική άποψη;

Μάικλ Γκάντερτ

Melissa Armijo, Eloy Montoya και Richard el Wino Madrid, Albuquerque, 1983

Επιστρέφοντας σε ό, τι είπατε για τους φωτογράφους Latinx που έβαλαν τον φακό τους πίσω από κοινωνικά θέματα της ημέρας. Ποιος πιστεύετε ότι είναι ο ρόλος που παίζουν οι φωτογράφοι Latinx σήμερα για να καλύψουν αυτά τα τρέχοντα πολιτικά ζητήματα;

Είναι τα σύνορα, αλλά είναι επίσης το καθεστώς των Πουέρτο Ρικανών. Είναι θέματα μετανάστευσης και ισότητας. Υπάρχουν φωτογράφοι στο βιβλίο που έβαζαν τον φακό τους στην υπηρεσία των αγροτών που πίεζαν να συνδικαλιστούν στην Καλιφόρνια τη δεκαετία του 1960. ή κάποιος σαν τον Hiram Maristany στη Νέα Υόρκη, ο οποίος ήταν ο φωτογράφος των Young Lords, της ομάδας των ακτιβιστών του Πουέρτο Ρίκο. Αλλά διαπιστώνω ότι όλοι αυτοί οι φωτογράφοι, ακόμη και εκείνοι των πιο πρόσφατων γενεών που εργάζονται με πιο συνειδητά καλλιτεχνικές ή εννοιολογικές προσεγγίσεις, εξακολουθούν να διατηρούν αυτήν την πολιτική στάση, την επιθυμία να αντικατοπτρίσουν την κοινότητά τους. Θα αναφέρω ιδιαίτερα τον Χάρι Γκάμποα και τις μεγάλες σειρές τουChicano Male Unbonded.Ξεκίνησε αυτή τη σειρά αφού άκουσε μια ραδιοφωνική ανακοίνωση ότι η αστυνομία έψαχνε για έναν άντρα Chicano. Αυτό το στερεότυπο του Μεξικανοαμερικανού νεαρού ως εγκληματία, με τον ίδιο τρόπο όπως οι νεαροί Αφροαμερικανοί δαιμονοποιούνται, ήταν η σπίθα για να δημιουργήσει αυτή τη μεγάλη σειρά πορτρέτων αντρών Chicano διαφορετικών ηλικιών και επαγγελμάτων, που ακριβώς στέκονται στο κάδρο. Το Μερικοί από αυτούς είναι ηθοποιοί, δικηγόροι, χορευτές, κριτές, ιερείς και τους σκόπευε σκόπιμα το σούρουπο, μερικές φορές κοιτώντας επιθετικά ή διεκδικητικά την κάμερα, αναγκάζοντάς σας να αντιμετωπίσετε τα στερεότυπα σας.

Χριστίνα Φερνάντες

Αριστερά, #2, 1919, Πόρτλαντ, Κολοράντο. δεξιά, #6, 1950, Σαν Ντιέγκο, Καλιφόρνια, απόΗ μεγάλη αποστολή της Μαρίας, 1995–96.

Τι θέλετε να κερδίσουν οι αναγνώστες κατανοώντας τη σημασία της προβολής μιας οπτικής ιστορίας των ΗΠΑ μέσω ενός φακού Latinx;

Αυτό το βιβλίο περιλαμβάνει 80 και πλέον φωτογράφους, αναφέρεται σε μια ιστορία που ξεκινά μέχρι τον δέκατο ένατο αιώνα. Είναι σημαντικό για τους ανθρώπους να δουν ότι δεν ήμασταν μόνο μέρος αυτής της ιστορίας, αλλά καινοτομούσαμε μέσα σε αυτήν την ιστορία. Για παράδειγμα, υπάρχει ένας καλός αριθμός φωτογράφων Latinx που εργάζονται στη δεκαετία του 1980 και του 1990, των οποίων το έργο είναι πραγματικά προληπτικό όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο τα ψηφιακά εργαλεία χρησιμοποιούνται τώρα από τους φωτογράφους. Θέλω οι άνθρωποι να βλέπουν και να γνωρίζουν τους μεμονωμένους φωτογράφους και να εκτιμούν τη δουλειά τους. Ένιωσα ότι ήταν σημαντικό να γράψω ένα βιβλίο με φωτογράφους Latinx επειδή ήταν τόσο αόρατοι, αλλά τελικά αυτοί οι φωτογράφοι Latinx πρέπει να θεωρούνται ωςΑμερικανόςφωτογράφοι. Αποτελούν μέρος της ιστορίας της αμερικανικής τέχνης, της αμερικανικής φωτογραφίας. Δεν νομίζω ότι έχει γραφτεί ολόκληρη η ιστορία της φωτογραφίας, υπάρχουν τόσα πολλά που μένουν έξω.

Για να γραφτεί αυτή η πλουσιότερη, πιο ζωντανή ιστορία της αμερικανικής φωτογραφίας, πρέπει να περιλαμβάνει περισσότερους φωτογράφους Latinx, αφροαμερικάνους φωτογράφους, φωτογράφους Ασίας -Αμερικής, φωτογράφους Queer. Αυτή η ιστορία μέχρι τώρα ήταν πολύ στενή στον ορισμό της.

Ricardo Valverde, ευγενική προσφορά της Esperanza Valverde

«Πορτραίτο του καλλιτέχνη ως νεότερου άντρα», 1991

Hiram Maristany, ευγενική προσφορά του καλλιτέχνη

«Πομπή», χωρίς ημερομηνία

Delilah Montoya, ευγενική προσφορά του καλλιτέχνη

«La Guadalupana», 1999

Karen Miranda de Rivadeneira, ευγενική προσφορά του καλλιτέχνη

«Η μαμά με θεραπεύει από το φόβο μου για τις ιγκουάνα με πάει στο πάρκο και τα ταΐζω κάθε Σαββατοκύριακο», περίπου 1994, 2012

Jesse A. Fernandez, ευγενική προσφορά του Estate of Jesse A. Fernandez, Συλλογή της Γαλλίας Mazin Fernandez.

Νέα Υόρκη, 1950